Góra Synaj i klasztor Św. Katarzyny

Góra Synaj, czczona przez chrześcijan, żydów i muzułmanów jako miejsce ofiarowania ludziom Dziesięciorga Przykazań, wznosi się nad doliną, w której Mojżeszowi ukazał się Bóg pod postacią krzewu gorejącego.
Krzak ów stanowi dziś relikwię w klasztorze św. Katarzyny u stóp góry, otoczonym wysokimi murami i bujnymi ogrodami. Od kiedy zaczęło się tu pojawiać więcej turystów niż pielgrzymów, na świętym szczycie dochodzi do gorszących kłótni o miejsce do spania, a klasztor chwilami zdaje się pękać w szwach. Mimo to dla większości osób wspinaczka pozostaje dużą atrakcją, choć w pobliżu wyrastają także inne, rzadko odwiedzane góry, z których roztaczają się nie mniej efektowne widoki.

Klasztor św. Katarzyny Klasztor św. Katarzyny to budowla należąca do prawosławnych Greków. Jego początki sięgają 337 r. n.e., kiedy bizantyjska cesarzowa Helena kazała wznieść kaplicę wokół domniemanego krzewu gorejącego, już wcześniej przyciągającego pustelników i pielgrzymów.

W VI w. liczne napady grabieżcze skłoniły cesarza Justyniana do wyłożenia pieniędzy na budowę otoczonej wysokimi murami bazyliki i osadzenia tu 200 strażników – połowę z nich stanowili Grecy lub Słowianie, od których pochodzenie wywodzi beduińskie plemię Dżabalija.
Choć po zdobyciu tych ziem przez muzułmanów bezpieczeństwo zagwarantował klasztorowi podobno sam Muhammad, liczba mnichów stopniowo topniała aż do odkrycia relikwi św. Katarzyny, które w czasach krzyżowców (1099–1270) zapewniło stały dopływ pielgrzymów i darowizn. Później monastyr przechodził cykliczne wzloty i upadki, sporadycznie nawet niemal zupełnie się wyludniając. Teraz żyje tu 22 mnichów, w większości przybyłych z góry Athos w Grecji.

Źródło: Wydawnictwo Pascal